153qusy
درباره آن‌چه در ژنو و لوزان و نیویورک در پی آنیم!
مرثیه ای بر بزدلی اقتصادی

۱) بچه که زمین می خورد، بدترین کار در تربیت او این است که تقصیر را گردن زمین بیندازیم. احتمالا زیاد دیده‌ایم، پدرها و مادرهایی که بعد از زمین خوردن طفلشان، زمین را می‌زنند؛ «زمینِ بد! »کارشناسان تربیتی می‌گویند این بهترین آموزش به کودک برای فرار از مشکلات و توجیه اشتباه هاست. اقتصاد ما هم […]

۱) بچه که زمین می خورد، بدترین کار در تربیت او این است که تقصیر را گردن زمین بیندازیم. احتمالا زیاد دیده‌ایم، پدرها و مادرهایی که بعد از زمین خوردن طفلشان، زمین را می‌زنند؛ «زمینِ بد! »کارشناسان تربیتی می‌گویند این بهترین آموزش به کودک برای فرار از مشکلات و توجیه اشتباه هاست. اقتصاد ما هم حکم همین بچه‌ی لوس را پیدا کرده. آن‌قدر که گفته‌ایم باورش شده که هیچ تقصیری ندارد. همیشه یا تحریم‌ها مقصراند یا لبنان و فلسطین.

۲) «من دو، سه سال قبل از این گفتم که آرزو مى‏کنم یک روزى درِ چاه‌هاى نفتمان را ببندیم و به دنیا اعلام کنیم که مى‏خواهیم یک مدّت نفت‏ نفروشیم. البته این آرزوى دوردستى است؛ دسترسى به آن بسیار مشکل است و آسان هم نیست. خدا لعنت کسانى را که از اوّلِ پیدا شدن چاه‌هاى نفت‏ در این کشور بخصوص آن وقتى که قیمت نفت مقدارى گران شد اساس و بناى کار را در این کشور بر روى درآمد نفت گذاشتند، که بعد از انقلاب هم به‏خاطر گرفتاری‌هاى متعدّد، همان وضع کم‏وبیش ادامه پیدا کرد. سال‌هاست که دولت‌هاى ما هم این دولت فعلى، هم دولت‌هاى قبلى درصدد بودند که وابستگى به نفت را کم کنند؛ تلاش‏هایى هم کردند، اما کارِ سختى است.»

تاریخ این صحبت رهبر انقلاب را که نگاه کنیم مرثیه شروع می شود. ۱۳۷۷! بیست و هفت سال پیش دولت ها به تقویت اقتصاد غیر نفتی، یعنی در مرحله اول تکیه بر تولید داخلی و صادرات غیر نفتی توصیه -بخوانید امر- شده‌اند.

۳) از کلیدی‌ترین شعارهای دولت یازدهم در مواجهه رسانه‌ای با مردم در رقابت های انتخاباتی «چرخش چرخ اقتصاد در کنار چرخش چرخ سانتریفیوژها» بود. شعاری پوپولیستی که با هدف توجیه ناکارآمدی اقتصاد ایران و انداختن همه تقصیرها بر سر تحریم ها ابراز شده بود. و البته خواست مردم در ۲۲ خرداد ۹۲ اصلاح نظام اقتصادی با حفظ عزت کشور و به اصطلاح چرخیدن چرخ سانتریفیوژها بود. دولت آقای روحانی بر سر کار آمد و مهم‌ترین و حیاتی ترین اقدام دولت یعنی تعمیر چرخ اقتصاد شروع شد؛ سفر به خانه کدخدا برای صحبت درباره آن‌چه تصور می‌شد (و هنوز تصور می‌کنند) پاپیچ اصلی اقتصاد ایران است.

مبنای این تصور این است که بازگشت پول‌های بلوکه شده‌ی ایران در آمریکا و غرب (رقمی که در حدود ۵۰ میلیارد دلار برآورد شده است) و همچنین گشوده شدن دروازه‌ی بازارها و اقتصاد جهانی تأثیر شگرفی بر اقتصاد مریض ایران خواهد گذاشت. اقتصادی که در یک رقم با ۹۰ تا ۲۰۰ هزار میلیارد معوقات بانکی مواجه است. این را در کنار نظام معیوب آمار اقتصادی ما، ساختار پر عیب گمرک و چندین عامل دیگر قرار دهیم. این بچه‌ی لوس میزبان خوبی برای بازگشت این پول‌های بلوکه شده نیست. از طرفی نگاه به اقتصاد‌های کشورهایی نظیر یونان و اسپانیا که شاگرد درس‌خوان اقتصاد جهانی بوده‌اند نشان می‌دهد این تصور، دل بستن به سرابی بیشتر نیست. سرابی که دوسال همّ و غمّ مسئولان دولتی را معطوف به خود کرده است.

۴) روندی که در سال ۷۴ از آن نام برده شده بود، در سال‌های اخیر بیشتر مورد تأکید قرار گرفت. توصیه به شجاعت اقتصادی و درمان این بچه‌ی لوس در سطوح دولتی و ملی بارها و بارها مورد توجه قرار گرفت. با این حال متأسفانه هنوز شاهد آن هستیم که به جای شجاعت قبول ضعف‌های ساختاری اقتصاد کشور، رویه بزدلی اقتصادی را ادامه می‌دهیم و هنوز دوست داریم با معجزه‌ای در میز مذاکرات اقتصاد مریض ایران شفا پیدا کند.

2 پاسخ به “مرثیه ای بر بزدلی اقتصادی”

  1. بنت الهدی می‌گه:

    باسلا م اقایان میگوینداگر مذاکرات شکست هم بخورد (که میخورد)ایران حقانیت صلح امیز بودن فعالیت هایش را به دنیا ثابت کرده سوال اینجاست وقتی انقلاب کردیم امام خمینی در جواب قلدر ها چه کرد؟حقانیت ثابت کرد یا به نیروی مردم اتکا کرد؟ جواب زورگویان سیلی است.حق را نمیشود با مذاکره گرفت.

  2. علیرضا فلاحتی علی آبادی می‌گه:

    واقعا جای بسی تعجب است که با این همه هشدار مقام معظم رهبری بر بازسازی اقتصاد تک محصولی ما که بر نفت متکی است و با توجه به این که در سند چشم انداز بیست ساله آمده که اقتصاد ما باید از چنگال تک محصولی و خام فروشی نفت آزاد شود دولتمردان در لایحه ی بودجه ی کشور به این موضوع دقت چندانی ندارند و برنامه ریزی اصولی در این باره ندارند و ازسوی دیگر گره زدن مشکلات اقتصادی مردم به تحریم و مذاکرات هسته ای کاری نادرست و زیان بار است و همان طور که رهبر معظم انقلاب بارها فرموده اند بخش عظیمی از مشکلات اقتصادی ما داخلی است و مربوط به تحریم ها نیست.اگر دولت دراین دوسال به جای سرمایه گذاری در مذاکرات،همت و تلاش خود را در داخل معطوف می کرد قطعا نتیجه ی بهتری حاصل می شد.درضمن ما در دوران ریاست جهوری آقای خاتمی حسن نیت خودرا با تعلیق فعالیت های هسته ای نشان داد و دیگر لزومی به تکرار آن نیست.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *