×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

آخرین مطالب

افزونه جلالی را نصب کنید.
کنون نهاده علی، سر به روی شانه‌‌ی در؛ و روی گونه‌ی او خاطرات می‌لرزد

دل‌آرام علی، امشب خاک را نو نوار می‌کند؛ یاس نحیفی که این آخرین روزها، دست به دیوار گرفته و شکسته شکسته به یادگار می‌نوشت در این عالم می‌نوشت علی. از امشب چاه‌های مدینه می‌شوند همراز علی. و ائمه‌ی کفر امشب گرفتند انتقام خودرا از علی؛ و شیطان انتقام درد دیرینش را گرفت. تمام کفر پشت یک در و در مقابل ایستاده بود محبوب علی…

همین که دست قلم در دوات می لرزد
به یاد مهر تو چشم فرات می لرزد

نهفته راز «اذا زُلْزِلَتْ» به چشمانت
اگر اشاره کنی کائنات می لرزد

«هزار نکته ی باریک تر ز مو اینجاست»
بدون عشق تو بی شک صراط می لرزد

تو را به کوثر و تطهیر و نور گریه مکن
که آیه آیه تنِ محکمات می لرزد

کنون نهاده علی سر، به روی شانه ی در
به روی گونه ی او خاطرات می لرزد

غزل تمام نشد، چند کوچه بالاتر
میان چشمِ سواری فرات می لرزد

سپس سوار می افتد، تو می رسی از راه
که روضه خوان شوی اما صدات می لرزد

غروب جمعه کنار ضریح، روی لبم
به جای شعر، دعای سمات می لرزد…

 

شاعر: سید حمیدرضا برقعی

برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.